Wie een ander land verovert, moet nadien de bevolking van het veroverd land aan het werk zetten. Het land moet bestuurd en beheerst worden. Als er autochtone bewoners gevonden worden om mee te werken - dus te collaboreren - maakt dit het de bezetter makkelijker.

Na de capitulatie in mei 1940 werd het Vlaams-Nationaal Verbond (VNV)  onmiddellijk bereid gevonden om tot collaboratie over te gaan met het Duitse Militaire Bestuur.

Prof.dr. Bruno DE WEVER is met zijn standaardwerk “De greep naar de macht” dé specialist inzake het Vlaams-Nationalisme , meer specifiek over de periode voor, tijdens en na Wereldoorlog II. Uit zijn uitvoerig analytisch onderzoek blijkt dat de wil tot collaboreren geen ad hoc tactische beslissing was,- omdat de gelegenheid zich toevallig voordeed. Maar het logisch vervolg van de interne dynamiek binnen het VNV vanaf zijn oprichting in 1932. Het VNV was van in het begin een autoritaire, fascistoïde beweging . Het VNV had voor de oorlog contacten met de  Abwehr en stichtte intern een Militaire Organisatie om mede een einde te maken aan de Belgische Staat. Het VNV zette zijn vooroorlogse principiële keuze voor de “Nieuwe (autoritaire) Orde”, tegen de democratische civiele maatschappij nog nadrukkelijker verder na 1940.Ook al werd het inhumane en repressieve karakter van de nazi-ideologie tijdens de oorlog steeds duidelijker. De collaboratie leidde overigens nooit tot politieke garanties voor Vlaanderen. Hitler weigerde definitieve beloften te doen. Integendeel : in 1944 was het duidelijk dat Duitsland een pure annexatie bij het Reich wilde. Met steun van Himmlers SS werd de Duits-Vlaamse Arbeidsgemeenschap (DEVLAG) opgetuigd om dit te realiseren.

​Net zoals het verzet , omvatte de collaboratie in Wereldoorlog II een (beperkte) minderheid tussen een “grijze” meerderheid. Na de oorlog volgde een (te verwachten) repressie. Die gaf aanleiding gaf tot controverses, mythevorming en misverstanden. Dit vereist een gedegen, heldere en zakelijke benadering. Prof.DE WEVER is een aangewezen publiekshistoricus  om de complexiteit van de moeilijke keuzes die mensen voor en tijdens de oorlog maakten en de gevolgen van die keuzes toe te lichten.

De Geheime Kamer’ is het verhaal van het verzetsverleden van verteller Jan Vanlangendoncks grootouders en zijn moeder tijdens de Tweede Wereldoorlog. Zij woonden in Sint-Katelijne-Waver (Elzestraat).

Het is dan wel het verhaal van zijn familie, maar in de voorstelling zelf wordt dat breder getrokken, het is het verhaal van meer dan 150.000 mensen die op een of andere manier verzet boden. Het gaat over oorlog en vrede, over moed (en toen niet beseffen hoe gevaarlijk het wel was om verzet te bieden), over het waarom mensen dat deden. Het waren dikwijls eenvoudige lieden die in het verzet gingen, zoals zijn grootouders en moeder. Eenvoudig in de zin van: dat waren geen geboren helden, geen avonturiers, maar mensen zoals jij en ik. In dit geval: de beenhouwer van het dorp en zijn gezin.
​

En er is een belangrijke link met de oorlog in Oekraïne.

De inschrijvingen lopen vanaf vandaag!